Poezi nga Ismail Kadare
Mbi liqenjte e Lures po bie mbrëmja
Muzgu rrjedh nga majat e pishave neper trungjet e kalbur
Grumbullohet ne pellgje te vegjël
Kullon pastaj neper furçen tende te dridhshme.
Shpejto.
be vone.
Kap ç’te kapesh nga ngjyrat qe dridhen
E fergellojne,
Duke ikur plot alarm nga mbremja qe i ndjek
Kap motive me diell…
Neper furçen tende kurre nata mos kullofte.
